اَللَّبْطُ [el-lebṯ] (lâm’ın fethi ve bâ’nın sükûnuyla) Yere vurmak; tekûlu: لَبَطْتُ بِهِ الْأَرْضَ مِثْلُ لَبَجْتُ بِهِ إِذَا ضَرَبْتَ بِهِ الْأَرْضَ Ve
لَبْطٌ [lebṯ] Dururken düşmeğe dahi derler; yukâlu: لُبِطَ بِهِ يُلْبَطُ لَبْطًا عَلَى الْبِنَاءِ لِلْمَجْهُولِ مِثْلُ لُبِجَ بِهِ إِذَا سَقَطَ مِنْ قِيَامٍ Ve masrûʹ olmağa dahi derler.
Sitemizde detaylı hızlı ve kolay arama ekranı