اَلْوَأَبُ [el-ve΄eb] (fethateynle) Darılmak maʹnâsınadır; yukâlu: وَئِبَ الرَّجُلُ وَأَبًا مِنَ الْبَابِ الرَّابِعِ إِذَا غَضِبَ ve yukâlu: أَوْأَبَهُ غَيْرُهُ أَيْ أَغْضَبَهُ كَمَا ذُكِرَ
اَلْوَأْبُ [el-ve΄b] (vâv’ın fethi ve hemzenin sükûnuyla) İçerisi vâsiʹ büyük çanağa ve kavataya denir; Ve kunt ve sıkı olduğu hâlde cüst ve hafîf olan at ve katır ve eşek tırnağına denir; ʹalâ-kavlin çanak gibi ortası çukurca ve cirmi dâ΄ireli ve ʹazîm olmakla bastığı yeri tabanlayıp haylice yer tutar ola yâhûd ceyyidü’l-kadr olan tırnağa denir ki ne vâsiʹ ve ʹarîz ve ne teng ve sagîr ola, yaʹnî muʹtedil ve yakışıklı ola. Ve
وَأْبٌ [ve΄b] Bir kimseden pek utanıp şerm-sâr olmak maʹnâsınadır; yukâlu: وَأَبَ مِنْهُ إِبَةً مِنَ الْبَابِ الثَّانِي إِذَا اسْتَحْيَا مِنْهُ وَانْقَبَضَ İşbu إِبَةٌ kelimesinin aslı وَأْبٌ [ve΄b] idi, وَعْدٌ [vaʹd] ve عِدَةٌ [ʹidet] gibi; âhirinde hâ΄ vâv’dan bedeldir. Ve
وَأْبٌ [ve΄b] İri ve dızman deveye denir.
اَلْوَأْبُ [el-ve΄b] (vâv’ın fethi ve hemzenin sükûnuyla) ve
اَلْإِبَةُ [el-ibet] (hemzenin kesri ve bâ’nın fethiyle) Münkabız olmak ve utanmak; yukâlu: وَأَبَ يَئِبُ وَأْبًا وَإِبَةً وَيُقَالُ نَكَحَ فُلَانٌ فِي إِبَةٍ وَهُوَ الْعَارُ وَمَا يُسْتَحْيَا مِنْهُ Ve إِبَةٌ [ibet] kelimesinde olan hâ-i te΄nîs vâv’dan ʹıvazdır.
Sitemizde detaylı hızlı ve kolay arama ekranı