اَلْفَتَاةُ [el-fetât] (fâ’nın fethi ve tâ’nın tahfîfiyle) Mü΄ennesi, şâbbe olan ʹavret maʹnâsına. Ve
فَتَى [fetâ] Sehî maʹnâsına dahi gelir; yukâlu: فَتًى بَيِّنُ الْفُتُوَّةِ
fâtik
fâšic
Fâḣitet
fâḣir
fâdiḩat
Fârâb
Fâris
Fâzet
Fâṯimet
fâḵid
fâliyetu’l-efâʹî
Fubb
futuḩ
fetḣâ΄
fetaḵ
fetâ
fetît
ficc
fecâ
Fucâ΄et
fecâri
fucretu’l-vâdî
fecv
fecvetu’d-dâr
fuḩḩâl
Faḩfâḩ
faḩmetu’l-ʹişâ΄
faḩvâ΄
faḣḣat
faḣm
Sitemizde detaylı hızlı ve kolay arama ekranı
