Kamus-ı Muhit - البتات maddesi

اَلْبَتِّيُّ [el-bettiyy] (yâ-yı müşeddede ile) ve

اَلْبَتَّاتُ [el-bettât] (tâ-yı müşeddede ile شَدَّادٌ [şeddâd] vezninde) Zikr olunan بَتٌّ [bett] dedikleri şâl satan kişiye denir; muhaddisînden ʹOšamp;mân el-Bettî hirfet-i mezbûreye mensûbdur. Ve

بَتِّيٌّ [bettiyy] Sûf ve tiftik makûlesinden masnûʹ mendile ve pîşgîre ıtlâk olunur, gûyâ ki şâl-ı mezbûr nevʹinden maʹdûddur ve minhu’l-hadîsu: “فَأُتِيَ بِثَلاَثَةِ أَقْرِصَةٍ عَلَى بَتِّيٍّ” أَيْ مِنْدِيلٍ مِنْ صُوفٍ وَنَحْوِهِ أَوِ الصَّوَابُ بُنِّيٍّ بِالضَّمِّ وَالنُّونِ أَيْ طَبَقٍ أَوْ نَبِيٍّ بِتَقْدِيمِ النُّونِ أَيْ مَائِدَةٍ مِنْ خُوصٍ

اَلْبَتَّةَ [el-bettet] (bâ’nın fethi ve tâ’nın şeddesiyle) ve

اَلْبَتَاتُ [el-betât] (نَبَاتٌ [nebât] vezninde) Bunlar da katʹ maʹnâsına masdarlardır; fâʹil bi-maʹnâ mefʹûl olurlar. Mevsûfu te΄kîd için îrâd olunur; yukâlu: طَلَّقَهَا بَتَّةً وَبَتَاتًا يَعْنِي طَلْقَةً بَتَّةً أَيْ بَتْلَةً بَائِنَةً Burada بَتَاتٌ [betât] masdardır ve بَتَّة [bettet] yalnız zikr olundukta masdar ve vasf-bi’l-masdar ve vasf olmak muhtemeldir, katʹ ve inkıtâʹ maʹnâlarından. Pes طَلْقَةً بَتَّةً [ṯalḵat bettet] قَاطِعَةً [ḵâṯiʹat] ve مَقْطُوعَةً [maḵṯûʹat] sebkinde olur.

Vankulu Lugatı - البتات maddesi

اَلْبَتَّاتُ [el-bettât] (bâ’nın fethi ve tâ’nın teşdîdiyle) Misluhu.

اَلْبَتَاتُ [el-betât] (bâ’nın fethiyle) Katʹ maʹnâsınadır; ve minhu kavluhum: تَصَدَّقَ فُلَانٌ صَدَقَةً بَتَاتًا وَصَدَقَةً بَتَّةً بَتْلَةً أَيِ انْقَطَعَتْ مِنْ صَاحِبِهَا وَبَانَتْهُ وَكَذَلِكَ قَوْلُهُمْ طَلَّقَهَا ثَلَاثًا بَتَّةً Ve baʹzılar bu hadîs-i şerîfin mefhûmunda “لَا صِيَامَ لِمَنْ لَا يَبُتُّ الصِّيَامَ مِنَ اللَّيْلِ” [ Ve] بَتٌّ [bett] niyyetle ʹazm ve katʹ maʹnâsınadır dedi. Ve

بَتَاتٌ [betât] Cihâza ve zâda dahi derler.