الْمَسَاوِي [el-mesâvî] (mîm’in fethi ve vâv’ın kesriyle) سُوءٌ [su΄] lafzının cemʹidir, gayr-i kıyâs üzere, niteki mukâbili olan مَحَاسِنُ [meḩâsin] dahi حُسْنٌ [ḩusn] kelimesinden cemʹdir. Ve ʹinde’l-baʹz ikisinin dahi müfredi mesmûʹ değildir yâhûd müfredi مَسَاءَةٌ [mesâ΄et]tir ki مَسَرَّةٌ [meserret] mukâbilidir, aslı مَسْوَأَةٌ [mesve΄et] idi ki مَفْعَلَةٌ [mefʹalet] veznindedir. Ona binâ΄en cem΄inde vâv redd olunup مَسَاوِي [mesâvî] denir, lâkin cemʹi muhaffefen müstaʹmeldir. Baʹdehu ʹuyûb ve nakâyis maʹnâsına müstaʹmeldir ki مَحَاسِنُ [meḩâsin] mukâbilidir; ve minhu’l-meselu: “الْخَيْلُ تَجْرِي عَلَى مَسَاوِيهَا” Yaʹnî “At kısmı her ne kadar evsâb ve ʹuyûb sâhibi olsalar da kerem-i zâtları cery ve ikdâmlarına hâmil ve sâ΄ik olur.” Mesel-i mezbûr asîl ve kerîm olan kimse her ne kadar zaʹf-ı hâli var ise de yine ber-mûcib-i asâlet ve necâbet ihtimâl-ı me΄ûnet ve ihtimâ-yı ʹahd ü zimmet eder diyecek yerde darb olunur.
Sitemizde detaylı hızlı ve kolay arama ekranı